Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ BLUES BY~ Paul Oliver ~ ΜΕΡΟΣ Α' | Forum

Topic location: Forum home » General » BOOKS
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ BLUES BY~ Paul Oliver ~

 

Το περιεχόμενο αυτής της δημοσίευσης δεν ανήκει σε εμένα απλά είναι ένα καλό βιβλίο για ανάγνωση και είναι αρκετοί φίλοι που το ζήτησαν .

Θα ανεβαίνει τμηματικά  γιατί είναι αρκετά μεγάλο .

Καλή ανάγνωση.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ BLUES BY~ Paul Oliver ~

Εισαγωγή

Μπετόβεν, κάνε πέρα! Την εποχή που οι Beatles ηχογραφούσαν το κομμάτι τους με τον εικονοκλαστικό αυτόν τίτλο — Roll over Beethoven — εκείνος που έπρεπε να

παραμερίσει δεν ήταν μόνο ο Μπετόβεν αλλά και ο συνθέτης του τραγουδιού, ο Chuck Berry, τραγουδιστής τού rhythm and blues.

Τη στιγμή που οι Rolling Stones «εξομολογούνταν τις στενοχώριες» τους με το Confessing the Blues, ομολογούσαν ταυτόχρονα και την επιρροή που είχαν δεχτεί από τον

Walter Brown και τον Β. Β. King.

Κι όταν οι Animals επευφημούσαν τον Big Boss Man, ο «φίνος τύπος» στην πραγματικότητα δεν ήταν άλλος από τον Jimmy Reed.

Και ήταν ο Lightnin’ Hopkins εκείνος τον οποίο διέσωζαν οι Lovin’ Spoonful βάζοντας το μπλουζ στην μπουκάλα (Blues in the Bottle), όπως ήταν ένας νέγρος από το

Μισσισσίππι εκείνος που ενέπνευσε στον Bob Dylan το Fixin’to Die Blues', o Bukka White, με αναστολή απολυθείς από τις Φυλακές Πάρτσμαν. «Περάστε κόσμε» είχαν πει οι

Rooftop Singers με τους στίχους και τη μουσική από το Walk Right In τού Gus Cannon, ενός εργάτη στα κομμεόδεντρα από το Μέμφις. Κι από τότε η ελαφρά λαϊκή [popular]

μουσική δεν έχει πάψει να παρεισφρέει στο χώρο των μπλουζ.

Η επιρροή του μπλουζ στην ποπ μουσική έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις μετά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, ώστε είναι ήδη αρκετά δύσκολο να την προσδιορίσει

κανείς. Κάποια άλλη εποχή, το δωδεκάμετρο και το τρίστιχο κουπλέ ήταν ιδιαίτερο γνώρισμα του μπλουζ, σήμερα αποτελεί κοινό τόπο. To slide (σλάιντ) στις χορδές της

κιθάρας, ο τονισμός στο δεύτερο και τέταρτο μέρος του μέτρου στα ντραμς και η σταυρωτή φυσαρμόνικα [crossed-harp] είναι πια κυρίαρ¬χα στοιχεία στα τραγούδια που

εμφανίζονται στους πίνακες επιτυχιών. Η μουσική των συγκροτημάτων του Σικάγο παρουσιάζεται τώρα σε κολλέγια καθώς και στα κλαμπ της βρετανικής νεολαίας, από

συγκροτήματα που διαθέτουν ηλεκτρική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, φυσαρμόνικα με ενισχυτή και τραγουδιστές που εμπνέονται από το shouting.

Το μπλουζ έχει πια αφομοιωθεί, όπως οι λατινοαμερικανικοί ρυθμοί ή τα κλαυθμυρίζοντα  σιτάρ των ινδικών ράγγα . Αλλά το βιβλίο αυτό δεν εξετάζει τις σύγχρονες τάσεις της

ποπ μουσικής, εξετάζει το μπλουζ και επιχειρεί να καταδείξει ποιες μεταβολές υπέστη στην εξέλιξή του αυτό το σύγχρονο δημώδες [folk] τραγούδι ως τη στιγμή που

αποκολλήθηκε από τον περιθωριοποιημένο κόσμο της μειονότητας των μαύρων για να γίνει πηγή έμπνευσης μιας μουσικής που είναι δημοφιλής σε ακροατές ανεξαρτήτως

κοινωνικής προέλευσης.

Την εποχή που τους τραγουδιστές του μπλουζ μπορούσε κανείς να τους ακούσει το απόγευμα του Σαββάτου σε κάθε κεντρική πλατεία σε ολόκληρο τον Νότο, την εποχή που οι

είσοδοι των επαρχιακών παντοπωλείων και οι καλύβες στις φυτείες ζωντάνευαν από τον ήχο μιας κιθάρας που κάποιος τη σκάλιζε τεμπέλικα, την εποχή εκείνη ελάχιστοι

στέκονταν να αναρωτηθούν για τη φύση αυτής της μουσικής. Οι τραγουδιστές του μπλουζ αποτελούσαν μέρος του σκηνικού και τους έδινε κανείς τόση σημασία όση και στα

μουλάρια που έσερναν το κάρο με την εκκοκκιστική μηχανή ή στα καρπούζια που ωρίμαζαν στα διπλανά χωράφια. Η παρομοίωση αυτή δεν είναι άτοπη, από τη φύση τους οι

δημώδεις [folk] μουσικές αποτελούν προϊόν του λαού που τις δημιουργεί και αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς του.

Στο σύνολο των ερευνητών της δημώδους μουσικής που μελετούσαν τον καιρό εκείνο τα νέγρικα ιδιώματα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που επιχείρησαν να κρατήσουν κάποιες

σημειώσεις για το μπλουζ τη στιγμή που άρχισε να κάνει την εμφάνισή του. Όταν άκουγαν κι έγραφαν, ενδιαφέρονταν περισσότερο να συντηρήσουν μουσικά ιδιώματα τα οποία

το μπλουζ απειλούσε να παραγκωνίσει. Περιστασιακά, ίσως να κατέγραφαν κάποιες στροφές ή αποσπάσματα, γενικά όμως η στάση τους απέναντι στο μπλουζ ήταν εχθρική, το

θεωρούσαν εκφυλισμό της παράδοσης που οι ίδιοι αγωνίζονταν να περισώσουν. Όσο αξιέπαινες κι αν ήταν οι προσπάθειες των συλλεκτών, σήμερα είναι ανεπανόρθωτη η

έλλειψη επακριβών παρατηρήσεων για το μπλουζ τη στιγμή της γένεσής του. Και είναι αλήθεια ότι χρονικογράφοι του είδους δεν εμφανίστηκαν ούτε αργότερα, στο διάστημα

κατά το οποίο η μουσική εξελισσόταν: κανείς πέρα από τους ίδιους τους τραγουδιστές του μπλουζ.

Σε αυτούς πρέπει να στραφούμε σήμερα για να βρούμε πληροφορίες για το μπλουζ. Παραμένει ακόμη εφικτό, έστω και μετά δυσκολίας, να ακούσουμε την ιστορία του μπλουζ

δια στόματος πολλών από εκείνους που το διαμόρφωσαν. Όμως οι επιζήσαντες των πρώτων δεκαετιών είναι ελάχιστοι, τα γηρατειά θολώνουν τη μνήμη, τα βιώματα τη

γεμίζουν ουλές. Οι αναμνήσεις κάποιων είναι βαθιά σημαδεμένες από την πάροδο του χρόνου κι από την περηφάνια, η έλλειψη εμπιστοσύνης και ενδεχομένως ο φθόνος

αλλοιώνουν έντονα τη θύμηση άλλων.

Όταν οι ηλικιωμένοι μουσικοί καλούνται να παίξουν, τα δάχτυλα δεν έχουν πια εκείνη τη σβελτάδα  τα μπλουζ που οι ίδιοι τραγούδησαν στη νιότη τους ίσως να μη σημαίνουν

τίποτε τώρα που ο ενθουσιασμός της στιγμής έχει ξεχαστεί προ πολλού. Και τα προβλήματα να συναρμολογήσεις κομμάτι κομμάτι την ιστορία του μπλουζ δεν είναι αυτά μόνο.

 Στην κοινωνιολογία θεωρείται αξιωματικά δεκτό ότι ο παρατηρητής, με την ίδια την πράξη της παρατήρησης, αλλοιώνει τη φύση του αντικειμένου που παρατηρεί. Η εικόνα του

αντικειμένου διαστρέφεται ανεπαίσθητα, όχι μόνο επειδή με την παρουσία του παρατηρητή διαφοροποιούνται οι συνθήκες που επικρατούν στο χώρο της έρευνας, αλλά και

επειδή ο ίδιος ερμηνεύει το υλικό που αποκομίζει. Το αξίωμα αυτό επαληθεύεται αμέσως αν δει κανείς με πόσο διαφορετικούς τρόπους αντιμετωπίζεται το μπλουζ σήμερα. Για

κάποιους είναι κάτι το απείρως μυθικό, για άλλους συμβολίζει μια καταπιεσμένη φυλετική μειονότητα. Ορισμένοι νέγροι το θεωρούν τμήμα μιας παράδοσης για την οποία

αισθάνονται υπερήφανοι, ενώ μερικοί άλλοι το βλέπουν ως το τελευταίο στίγμα της εποχής των φυτειών και ντρέπονται γι’ αυτό.

Υπάρχουν, ακόμη, εκείνοι που αντιμετωπίζουν το μπλουζ ως μουσική διαμαρτυρίας, καθώς κι αυτοί που το βρίσκουν μεμψίμοιρη μουσική άλλοι, πάλι, το κρίνουν πρωταρχικά

σημαντικό ως επιρροή στην τζαζ, ενώ δεν λείπουν και κάποιοι που το χρησιμοποιούν ως πηγή έμπνευσης για τη δική τους μουσική. Σε καθεμιά από αυτές τις κατηγορίες η

σημασία του μπλουζ είναι διαφορετική. Υπάρχουν όμως και εκείνοι για τους οποίους το μπλουζ δεν έχει καμιά σημασία.

 

 

Από όποια  πλευρά και να το δει κανείς, το μπλουζ είναι μια ψυχική κατάσταση και η μουσική που την εκφράζει.

 Μπλουζ είναι το μοιρολόι του παρατημένου, η κραυγή ανεξαρτησίας, το πάθος εκείνου που ποθεί ο θυμός του απογοητευμένου και το

γέλιο του μοιρολάτρη.

Είναι  η   αγωνία του αναποφάσιστου, η απόγνωση του  ανθρώπου που στερείται, το καυστικό χιούμορ του κυνικού

 Κατά συνέπεια το μπλουζ είναι το προσωπικό συναίσθημα του ανθρώπου που   βρίσκει στη μουσική το όχημα μέσα από το οποίο

μπορεί να εκφραστεί.

 Ταυτόχρονα όμως το μπλουζ είναι και κοινωνική μουσική, μπορεί να προσφέρει διασκέδαση, μπορεί να είναι η μουσική που

συνοδεύει  το χορό ή το ποτό, η μουσική μιας τάξης στην μειονότητα  των μαύρων. Επομένως το μπλουζ μπορεί να δημιουργείτε

από  από καλλιτέχνες μιας λαϊκής κοινότητας, 

ανεξαρτήτως αν αυτή βρίσκετε στα βάθη του αγροτικού Νότου ή στα πολυπληθή γκέτο  των βιομηχανικών πόλεων.

Μπλουζ είναι η μουσική  τόσο εκείνου που πιάνει περιστασιακά την κιθάρα του στην πίσω  αυλή του σπιτιού του , όσο και η μουσική

του πιανίστα στο barrelhouse blues ή η μεγάλη  rhythm and bluesεπιτυχία στο τζουκ-μποξ.

Μπλουζ είναι οι αθυρόστομες στιχομυθίες  των διαλογικών τραγουδιών –dozens- του medicine show. Όσο και το χορευτικό

πρόγραμμα των φτηνών μαγαζιών στην άκρη της πόλης,  οι show business τού περιοδεύοντος θιάσου, καθώς και η πιο

πρόσφατη  κυκλοφορία ενός σταρ της δισκογραφίας.

Το μπλουζ είναι όλα αυτά τα πράγματα, δημιούργημα  ξακουστών πολυηχογραφημένων καλλιτεχνών όσο και έμπνευση κάποιου που

είναι γνωστός   στο μικρόκοσμό του μόνο ή ίσως αποκλειστικά στον ίδιο του  τον εαυτό.

Κατά συνέπεια η ιστορία του μπλουζ είναι η ιστορία ταπεινών ελάχιστα   γνωστών, απλών ανδρών και γυναικών αλλά και η

ιστορία  ορισμένων προσώπων που το όνομά τους έγινε λέξη για κάθε στόμα νέγρικο, φυσικά.

Για πολλούς από αυτούς δεν υπάρχει τίποτα  να δείχνει την τέχνη τους, εκτός ίσως από τα σύντομα λεπτά ενός ή δύο δίσκων

γραμμοφώνου ηλικίας σαράντα ετών.

Ακόμη και μερικοί από τους πιο σημαντικούς μπλούζμεν είναι γνωστοί από δίσκους μόνο— δεν θα μάθουμε ίσως ποτέ τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τού Texas Alexander,

του Pine Top Smith ή του Robert Johnson. Ως σήμερα δεν υπάρχει πλήρης κατάλογος με τα νυχτερινά κέντρα στα οποία εργάζονταν οι μπλούζμεν για πολλά, μάλιστα, δεν

υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο: από τις καλύβες και τις παράγκες το μόνο που έχουν αφήσει πίσω τους οι μπουλντόζες και τα συνεργεία κατεδαφίσεων είναι μερικές

σκλήθρες ξύλου και κομμάτια σχισμένο πισσόχαρτο. Τα παλιά θέατρα της Τ.Ο.Β.Α. σήμερα έχουν γίνει εκθετήρια αυτοκινήτων, ενώ και τα medicine show που έστηναν την τέντα

τους στα άδεια οικόπεδα των κωμοπόλεων του Νότου έχουν εκλείψει εντελώς. Όμως υπάρχουν ακόμη κέντρα διασκέδασης με μουσικό πρόγραμμα, το βαμβάκι εξακολουθεί να

καρπίζει τον Ιούλιο και ίσως, εδώ κι εκεί, να βρίσκεται και σήμερα κάποιος που να τραγουδάει τα μπλουζ καθώς χειρίζεται το μηχανικό διαλογέα. Και τα γκέτο εξακολουθούν να

υπάρχουν στα μικροσκοπικά διαμερίσματα των αστικών πολυκατοικιών δεν έχουν πάψει να ζητούν εξωφρενικό ενοίκιο και, όπως τότε, είναι πολύ πιθανό να βρει κανείς έναν

τραγουδιστή των μπλουζ να οδηγεί φορτηγό ως πλανόδιος μανάβης.

Το μπλουζ είναι μουσική, το μπλουζ είναι τραγούδι- οι τραγουδιστές του μπλουζ είναι άνθρωποι. Το μπλουζ δεν είναι κείμενο, αυτοί που το τραγούδησαν δεν είναι

φωτογραφίες. Δεν είναι ούτε δίσκοι γομαλάκας ή βινυλίου. Όμως, όπως η ασώματη φωνή που παλεύει να ακουστεί πάνω από το θόρυβο της φθαρμένης επιφάνειας των παλιών

δίσκων δίνει ίσως μια ιδέα για τους ήχους του μπλουζ, έτσι κι αυτή εδώ η σύνοψη ίσως καταφέρει να τοποθετήσει τους τραγουδιστές του μπλουζ στο χώρο και το χρόνο όπου

καθένας τους ζούσε, εργαζόταν, τραγουδούσε, και μερικές φορές πέθαινε κι ίσως η φαντασία μπορέσει να ντύσει με σάρκα και οστά τα μακρινά ενσταντανέ, ίσως να ζωντανεύσει

τις σιλουέτες που στέκονται ακίνητες στις βαμβακοφυτείες του Νότου και στα κλαμπ της Νότιας Πλευράς . Δεν θα βρείτε εδώ όλους τους τραγουδιστές και όλα τα σκηνικά που

απαρτίζουν την ιστορία του μπλουζ, ενδεχομένως όμως αυτά που παρουσιάζονται αρκούν για να καταδείξουν την πλούσια ποικιλία των μορφών του, τις πολλές φυσιογνωμίες οι

οποίες δημιούργησαν και δημιουργούν αυτή τη μουσική και τον κόσμο των βιωμάτων που στάθηκε η έμπνευσή της.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ - ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΥΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

«Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά από τη στιγμή που αποκοιμήθηκα όταν με ξύπνησε ένα τρομερό ουρλιαχτό που ακουγόταν από τα Καταλύματα». Έτσι έγραφε στο

ημερολόγιό της η Charlotte Forten για τη 14η Δεκεμβρίου του 1862. Η Charlotte Forten ήταν μια νεαρή μαύρη που είχε γεννηθεί ελεύθερη στον Βορρά και, όντας δασκάλα,

είχε πάει στο Ίντιστο Άιλαντ, στη Νότια Καρολίνα, για να διδάξει τους σκλάβους. Οι κραυγές εξακολούθησαν να τη θορυβούν ολόκληρη την επόμενη μέρα, που ήταν Κυριακή,

και η Charlotte επέστρεψε θλιμμένη από την εκκλησία. «Όλοι σχεδόν έδειχναν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Εγώ όμως γύρισα σπίτι στις μαύρες [blues] μου. Ρίχτηκα στο κρεβάτι

και, για πρώτη φορά από τότε που ήλθα εδώ, άρχισα να νιώθω μεγάλη μοναξιά και λύπηση για τον εαυτό μου. Αλλά το ανέλυσα λογικά κι είμαι τώρα καλύτερα».

 

Αυτό το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Charlotte Forten συνιστά μια από τις πρώτες γραπτές αναφορές στα «blues» ως ψυχική κατάσταση. Η νεαρή δασκάλα δεν

κατέγραψε πώς πάλευε να διώξει τη δυστυχία του ο σκλάβος που υπέφερε στο κατάλυμα όσο εκείνη «ανέλυε λογικά» τη στενοχώρια της. Αν τυχόν έγραφε το ημερολόγιό της

λίγο πριν από τον θάνατό της, πενήντα χρόνια αργότερα, είναι βέβαιο ότι και πάλι, ως μορφωμένη μαύρη, θα είχε εκλογικεύσει την ψυχική της κατάσταση με παρόμοιο τρόπο.

Όμως ο διάδοχος του σκλάβου, κατά πάσα πιθανότητα, θα προσπαθούσε να ξεχάσει τη δυστυχία του τραγουδώντας ένα μπλουζ.

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ Β' ΜΕΡΟΣ

The Forum post is edited by ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ Jul 14 '15, 06:49AM
Share:
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ
Topic was moved from ARTICLES.
This topic is sticky

OUR BANER

Navigation tour

connect to bluesway web radio

Bluesway.gr Logo Designer

OUR WALL

You need to sign in to comment
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ
Apr 17, 01:25AM
xronia pola teli
telis Nikoloytsos
Apr 16, 10:19PM
xronia polla se oloys...!!!
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ
Jan 22, 10:32AM
kalh xronia
bninna
Jan 1, 11:13AM
Καλή χρονιά !
bninna
Jul 8 '16, 11:27PM
καλό καλοκαίρι
bninna
Jan 6 '16, 09:33PM
Καλη χρονιά and keep the music alive
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ
Jan 6 '16, 07:13PM
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ
Dec 6 '15, 10:11AM
XRONIA POLLA
bninna
Dec 1 '15, 10:31PM
καλό μήνα !

Weather

Support Us